Geboren op 22 april 1942 in Budapest, Hongarije

Mijn prilste ervaringen speelden zich af tijdens de hevige bombardementen op de stad.

Reeds jong werd ik geconfronteerd met oorlogsgeweld toen, tijdens Wereld Oorlog II, de straat waar mijn woonhuis stond, de frontlijn vormde tussen het Russische leger, dat Budapest wilde veroveren, en de Duitse troepen die zich wanhopig probeerden te redden.

Ik leefde als schoolgaand kind onder het communistische-stalinistische bewind in totaal gescheiden werelden, buitenshuis moest ik proberen me zo goed en zo kwaad mogelijk staande te houden in een wereld vol partijpolitieke systemen en indoctrinatie. Thuis leerde ik een vrije overtuiging te ontwikkelen zonder dat dit buiten mocht worden opgemerkt, want verraad loerde overal. Dit groeide uit tot een levenshouding: vooral niet naar buiten treden, niet opvallen.

Dus leven met gekortwiekte vleugels.

Ik startte mijn middelbare opleiding aan het Gymnasium voor Beeldende Kunsten in Budapest.

Na de revolutie van 1956 vluchtte ik, alleen, op veertienjarige leeftijd naar Nederland, via vluchtelingenkampen en een pleeggezin in Oostenrijk.

(In 2006 maakte de EO een TV documentaire (in de serie “Het zal je maar gebeuren) aan de hand van mijn belevenissen. En de Hongaarse filmer Norbert Adam Kiss maakte een film terwijl ik al schilderend vertel over die ervaringen. Te zien op: http://www.mindmapstories.com/en/forlife )

In Nederland studeerde ik, na mijn middelbare school, vijf jaar aan de Academie Sint Joost in Breda, in de vakken Beeldhouwen en Keramische Technologie. Behaalde tevens de akte Tekenen.

Was o.a. werkzaam als grafisch ontwerper en verzorgde illustraties voor reclamedoeleinden en was enige tijd lerares Plastische Kunsten.

De laatste twintig jaar gaf ik schildercursussen aan volwassenen.

Mijn werk bestaat hoofdzakelijk uit acrylschilderingen op doek. De schilderijen ontstaan uit pure emotie. Ontroerd zijn door pijn, vreugde, liefde en van alles wat ons bestaan bezig houdt. Mijn ziel wordt bij het schilderen laag voor laag afgepeld om mijn emoties te bereiken. Op het doek wordt het weer in lagen opgebouwd tot een geheel met een dikke huid. Vaak gebruik ik een spoortje (blad)goud om de gouden momenten van het leven te benadrukken.

De stijl van mijn schilderijen is moeilijk in één woord te vatten. Meestal abstract, maar altijd vol emotie, een beetje symbolisch, een vleugje mystiek. Maar dit zijn eigenschappen die de kijkers zelf er aan toekennen.

Voor mij is de hoofdzaak: heldere kleuren, licht, een verlangen naar schoonheid en vooral VRIJHEID in de vorm van tonen van diepe zieleroerselen en het vangen en vastzetten van alles wat mij raakt.